Vlak voor mijn vertrek naar het prachtige Peru, kwam ik bij het inpakken papieren tegen van mijn studie Maatschappelijk Werk en Dienstverlening. Zo ook het aanmeldingsformulier voor de opleiding met de vraag waarom ik deze studie wilde volgen. Ik had opgeschreven dat ik mensen wilde helpen….en zo begon ik mijn carrière als maatschappelijk werkster met de leeftijd van 21 jaar. Jarenlang probeerde ik mijn cliënten zo goed mogelijk te helpen door te luisterden naar dramatische gebeurtenissen waar meestal geen oplossing voor te bedenken viel. Veel van mijn cliënten voelden zich vaak slachtoffer van hun eigen situatie en namen mij ongevraagd mee in hun zware donkere energie. Ik realiseerde me al vrij snel dat mensen moeilijk te helpen zijn en dat het reguliere aanbod van psychiatrie weinig positieve resultaten opleverde. Ik dook in het alternatieve circuit en probeerde allerhande therapieën uit. Ik werd me steeds bewuster dat ik vooral mezelf moest helpen en door dat te doen een voorbeeld kon zijn voor een ander. Een paar jaar geleden belande ik na een traumatische ervaring in een heling centrum in de Amazone van Peru. In dit healing centrum wordt gewerkt met het plant medicijn Ayahuasca en worden de ceremonies begeleid door Shipibo Sjamanen.

De Shipibos geloven dat het universum gemaakt is uit een lied en dat alles een patroon is wat gezongen kan worden, de Icaro. Alles wat leeft is bezield en alles heeft zo een eigen patroon, een eigen blauwdruk. De Icaro helpt je om je te verbinden met je ziel en geeft je bescherming, genezing, overvloed en harmonie. De Icaro in combinatie met de Ayahuasca schonen het fysieke lichaam van toxische belasting, verwijderen emotionele blokkades en conditioneren en helen vroegere trauma’s. Of zoals de Shipibo’s het eenvoudig beschrijven wordt je persoonlijke Icaro uit de knoop gehaald en nieuw leven ingeblazen. Het opschonen van je systeem gebeurd door te ‘purgen’. Dit kan zijn spugen, poepen, plassen, zweten, ogen die tranen, snotteren of trillen. Dit klinkt misschien naar, maar als je bevrijd wordt van bovengenoemde zaken voel je je vaak als herboren en in een staat van volledige liefde en acceptatie.

Sinds ruim een maand ben ik terug in de Amazone, dit keer om als vrijwilligster de groepen te begeleiden met dans, en aanwezig te zijn tijdens de Ayahuasca ceremonies. De mensen die hier komen hebben bewust de keuze gemaakt om aan hun eigen hellingproces te werken. Het is prachtig om te zien hoe de dans van het leven harten doet openen en mensen met zichzelf en de ander in verbinding brengt. Tijdens de ceremonies mag ik de purge buckets legen in het toilet, tissues uitreiken en af en toe een hand vasthouden. Ik hoef niet in de emmertjes te kijken om te onderzoeken wat men heeft uitgespuugd, wat het betekent, of hoe het zich verhoudt tot iemands leven. Ik gooi het weg en het is klaar. Voor mij een heel nieuwe methode van hulpverlenen. Nooit eerder kwam ik een medicijn tegen wat zo effectief werk, en medicijn mannen en vrouwen die deze reis zo fantastisch ondersteunen. Dankbaar ben ik voor het mooie werk wat ik mag doen en op deze manier dienstbaar te kunnen zijn, voor de heling van de mensheid en daarmee onze aarde.

Vol goede moed en energie begon ik begin van 2015  met het geven van dans het leven workshops bij het project Mantay, wat tienermoeders opvangt en begeleidt. Graag wilde ik deze tieners de vreugde van de dans laten ervaren. Als snel werd duidelijk dat tieners een lastige doelgroep zijn voor vrij dansen en dat de behoefte meer lag bij vaste pasjes instuderen op muziek die hun vertrouwd is. Mijn muziek keuze viel niet in de smaak en de dansen die ik aanbood werden niet gewaardeerd. Mijn gebrekkige Spaans bleek niet voldoende om verbaal goed de leiding te nemen. Ik liet al mijn mooie intenties los en opende me voor wat wilde ontstaan in het moment. Ik volgde wat zich aandiende en bewoog daar in mee. Zo dansten we met elkaar en ontstond er zo nu en dan een energie van vreugdevol samenzijn. Hoe enthousiast ik ook was, ik voelde na een aantal sessies dat dit niet de berg was die ik wilde  beklimmen.

Vlak voor mijn geboortedag ontving in een reading door Thu-Hien, een vrouw die ik ontmoette in het beste veganistische restaurant van Cusco. Zij vertelde mij over een vorig leven, waarin ik een buikdanseres was geweest die voor mannen danste. Dat leven eindigde op tragische wijze doordat mijn sensualiteit en vrouwelijke kracht destructieve gevoelens opriep bij de mannen en er bruut misbruik van mij werd gemaakt.

Nu begreep ik ook de buikdanseres waar ik jaren geleden een workshop bij volgde. Zij rekende keihard af met mijn buikdans improvisatie en de energie die ik daarbij genereerde. Ik moest me binnen de vorm blijven bewegen, want daarbuiten was het onveilig en konden mannen misbruik van je maken. Ik weet nog hoe van slag ik was, en dat het voelde alsof mijn hele bestaansrecht onder mijn voeten vandaan werd geveegd.

Zo besloot ik vele levens niet meer te dansen en het mooiste geschenk wat ik te delen had met de wereld voor me te houden. Dankbaar ben ik dat ik in dit leven die angsten heb overwonnen en vanuit mijn innerlijke kracht en vrouwelijkheid, duidelijk mijn grenzen aan kan geven. Graag ben ik hierin een voorbeeld voor vrouwen om zich vrij te durven bewegen.

Het is mijn passie om mijn dans aan de wereld te geven en de mensheid te openen voor de dans, om zo met elkaar het leven vreugdevol te vieren.

Op één van de heerlijke Dansklooster weekenden afgelopen jaar, ontmoette ik een vrouw die al jarenlang op prachtige huizen past. Ze brengt haar goede energie in het huis en helpt het zo verkoopbaar te maken voor de eigenaar. Ik was zo geïnspireerd door haar verhaal dat ik mijn wens meteen het universum in gooide. Wonen in droomhuizen voor niets, leek mij een prachtige intentie.

Kerstochtend begint hier in Peru op 24 december. Terwijl bij mij de tranen stroomden, werd ik verwacht aan het kerstontbijt. Warme chocolade melk met een populaire kerstcake, ik vermoed van Spaanse traditie. Na mijn Spaanse les viel ik van de ene bijzondere ontmoeting in de andere en hadden mijn tranen zich verbonden met de stroom van het leven.

Ik ontmoette een kunstenaar die zeefdrukken maakt en die op tassen en shirts drukt. Ik had zijn werk al eerder ergens zien hangen, en was geraakt door de kracht en eenvoud die zijn ontwerpen uitstralen. Hij hield mij aan de praat en voordat ik het wist ging ik op zijn aanbod in om een glas wijn met hem te drinken. We haalden een fles wijn en hij stelde voor om die bij hem thuis te gaan nuttigen…Een moment voelde ik angst en tegelijkertijd het vertrouwen om in het onbekende te springen. Zijn atelier is vlakbij de familie waar ik logeerde, waardoor de buurt bekend is voor me. In zijn atelier liet hij zijn zeefdrukken zien en toen ik hem vroeg naar het toilet nam hij me mee naar buiten, een trap op en opende hij een deur.

Ineens stond ik in mijn droomhuis, zonder dat ik eerder had geweten hoe dat eruit zou zien. Ik was razend enthousiast en danste door de ruimtes. Bij een glas wijn vertelde hij dat de eigenaresse in Spanje verblijft tot half januari en dat als ik wilde ik hier wel mocht komen wonen. Hij zou zelf de volgende dag op reis gaan. Begreep ik dit nou goed in het Spaans? De dag verliep in één grote roes van extase. We speelden op de straat, ontmoetten zijn vrienden, en hij nam me mee voor de kersttoast bij zijn familie. Bij zijn ouders hingen de muren vol met afbeeldingen van de paus, maar kregen de plantjes op de kersttafel een slokje wijn bij het toasten op het zalige kerstfeest. Een offer voor moeder aarde, Pachamama.

Ik eindigde die avond in bed met uitzicht over de gehele stad en overal vuurwerk, met een man die zachtjes mijn rug streelde. Explosies van overweldigende energie en een enorm gevoel van dankbaarheid. Het enige wat ik nog uit kon brengen in het Spaans was Feliz Navidad, Feliz Navidad!  Zo stond ik eerste kerstdag de kleden en kussens uit te kloppen en het huis te ontdoen van stof en vuil. Al dansende op prachtige muziek mijn goede energie in alle ruimtes brengende. Thuisgekomen cop deze prachtige plek op aarde.

Het raakt me om te ervaren dat wat we uitdragen tijdens onze Dance Church avonden ook werkelijk waar is. Het is levenskunst om je intenties te zetten, zonder al te veel kleur te geven aan de uitkomst. De dans opent ons om de geschenken van het leven te kunnen ontvangen en leert ons natuurlijker mee te bewegen met de stroom van het leven.

Ik wens jullie allen een magisch nieuw jaar toe, vol inspiratie en prachtige dromen, die zich al dansend mogen ontvouwen in de ruimte van liefdevolle aanwezigheid.

Langzaam aan begin ik hier in Cusco mijn draai te vinden. Om mijzelf nog meer welkom te heten met dit land, besloot ik deel te nemen aan een ceremonie om me meer te verbinden met de natuur van deze omgeving.

Ik ontmoette Kevin bij het vegetarische restaurant op de lokale markt van San Blas. Aan zijn accent was niet meer hoorbaar dat hij uit Amerika afkomstig is, en ook zijn leeftijd kon ik moeilijk schatten. Ik weet niet veel van Kevin, maar ik weet wel dat hij een wijze ziel is die met hart en ziel dit land bewoond en zich inzet voor het behoud van de natuur en de Inka traditie. Hij nam mij, en een geboren Peruaanse die tegenwoordig in Nederland woont, mee de berg op. De Katunki Apu wel te verstaan.

Met veel toewijding en precisie leidde Kevin het ritueel in en vroeg toestemming aan de Berg of wij hem mochten betreden. Door dat te doen vertelde hij ons, zouden we altijd beschermt zijn en zou ons niets vervelends kunnen gebeuren. We gaven onze energie door middel van onze adem aan de 3 coca blaadjes in onze handen en maakten contact met alle windrichtingen. We bedankten de berg voor zijn toestemming en maakte een gebed waarin we onze intentie voor die dag en de komende periode uitspraken.

San Pedro cactus of Huachuma is een geneeskrachtig medicijn waarmee genezing op fysiek, emotioneel en energetisch niveau plaats kan vinden. Voor mij was het deze keer een zachte hand die zich uitreikt en me een duwtje in de juiste richting geeft. Samen gingen we op weg naar de top van de Apu Katunki, de plek die Kevin zijn ‘office’ noemt. Onderweg lieten we de nodige ballast achter ons en bij iedere stap die we namen voelden we ons hart steeds lichter worden.

Bijna bij de top aangekomen vroeg Kevin mij of ik naar de top toe wilde. Ik stond een moment in overpeinzing en gaf eerlijk te kennen dat ik het niet wist. Ik voelde duidelijk de symboliek hiervan in mijn aardse leven. Welke bergen wilde ik beklimmen en welke toppen bereiken? Ik besloot naar de top te gaan en te zien wat zich daar voor mij zou ontvouwen….als een kolibrie die rechtstreeks af gaat op de nectar van de bloem en zo de essentie van het leven tot zich neemt.

In de dagen die volgden verliep alles in een stroomversnelling. Ik besloot te verhuizen naar een familie die verbonden is aan de school waar ik Spaanse les volg. Ik reisde af naar Lares waar het helende water zo uit de berg stroomt en de baden vult met zachte warme energie. De reis daarheen toonde me de inmense schoonheid van de bergen en de eenvoud van ons bestaan. Na een nacht in Lares voelde het als een week vakantie en bij aankomst op mijn nieuwe logeeradres vroeg Liz, de vrouw des huizes mij, waarom ik geen vrijwilligerswerk deed in Cusco. Deze gedachte was niet eerder bij mij opgekomen, maar de volgende dag informeerde ik naar mogelijke projecten. Ik voelde mijn hart stromen bij het Mantay project voor tienermoeders die ongewenst zwanger zijn geraakt. Ik mag de komende maand deze moeders met babies gaan begeleiden in het bekrachtigen van wie ze zijn. Samen de dans van het leven te dansen vol levenskracht en verbinding.